Ik was niet geïnteresseerd in computers, maar vanaf jonge leeftijd was ik echt goed in wiskunde en wetenschap. Die vakken kwamen gewoon natuurlijk voor mij. Een van de vroegste naschoolse programma's waaraan ik deelnam, was een raketlanceringsprogramma. Toen ik de middelbare school bereikte, stuurden mijn ouders me op advies van enkele vertrouwde vrienden naar de informatica voor mijn enige keuzevak, en dat was toen ik voor het eerst in aanraking kwam met programmeren. Het idee van mijn ouders was dat, zelfs als ik geen software-engineer zou worden, ik in ieder geval vloeiend met die soorten werknemers zou kunnen praten.

Ik denk dat ik een van de slechts twee meisjes in de hele klas was - de rest van de studenten waren junior en senior jongens die voor de lol programmeerden. Het hele idee was volkomen vreemd voor mij, en mijn ouders hadden zelf geen achtergrond in het onderwerp, dus ik moest voor mezelf zorgen. Dus ja, het was intimiderend in dat opzicht. Maar ik pikte dingen op en kreeg een echt goede basis in een procedurele programmeertaal genaamd Turbo Pascal, wat de basis legde voor alles wat zou komen.

[Lachend] Ik weet niet zeker of ik "ondersteunend" of "dwingend" zou zeggen, maar hoewel ik me er op dat moment, om het zachtjes uit te drukken, slecht over voelde, bleek dit een van de beste beslissingen te zijn die mijn ouders ooit voor mij hebben genomen.

Nee. Gedurende mijn opleiding en carrière heb ik nooit echt een mentor gehad. Ik moest mijn eigen mentor zijn, en dat leerde me dat ik de kracht heb om mijn eigen pad te bepalen. Het zou fijn geweest zijn als er iemand was om deuren te openen of wijze carrièreadviezen te geven, maar die persoon kwam nooit opdagen. Wat ik in de loop der jaren heb gerealiseerd, is dat de middelen waar we naar op zoek zijn vaak in onszelf liggen.

Ja, niet alleen omdat ik de weg voor andere vrouwen wilde wijzen, maar ook omdat ik vrouwen wilde helpen begrijpen dat ze in veel gevallen al hebben wat ze nodig hebben om te slagen.

Wat betreft hoe het platform tot stand kwam, in het begin was ik gewoon van plan om vrouwen in leidinggevende functies in technische afdelingen - VP's van engineering, CTO's, CISO's, dat soort rollen - te interviewen voor een podcast, en hun verhalen aan de wereld te vertellen in de hoop anderen te inspireren. In dezelfde week dat de podcast werd gelanceerd, werd ik benaderd door een prominente vrouwen in tech-top die geïnteresseerd was in mijn deelname aan hun lunch tijdens de top. Ik vertelde hen mijn verhaal, het een leidde tot het ander, en het volgende wat ik wist was dat ik de openingskeynote op de top gaf! Dat is wanneer alles van de grond kwam.

Kort daarna ontwikkelde ik mijn eerste aanbod, een programma voor salarisonderhandelingen voor gelijke beloning, ontworpen om vrouwen van gegevens te voorzien en hen te beschermen tegen onderbetaling ten opzichte van hun mannelijke collega's.

Ik wou dat het gebruikelijker was dat mensen over hun angsten en onzekerheden over het imposter-syndroom zouden praten. Achter gesloten deuren zullen mensen praten over hoe ze aanvankelijk in paniek raakten toen ze een uitdagende of hooggeprofileerde opdracht kregen. Wanneer mensen in de industrie publiekelijk zelfvertrouwen uitstralen, zien vooral vrouwen hen als mensen die hun zaken op orde hebben en nooit vergelijkbare angsten ervaren. En dat is gewoon niet waar. Ik heb gesprekken over het imposter-syndroom gehad met zowel mannen als vrouwen. Het is belangrijk voor vrouwen om te begrijpen dat ze niet alleen zijn in het gevoel dat ze niet op hun plaats zijn.

Volg Lauren op LinkedIn, en Twitter. Om meer te lezen over DevelopHer, bezoek de website.

Women Who Master zet vrouwen in de schijnwerpers die een uitstekende bijdrage hebben geleverd aan STEM-gebieden. Het doel van de serie is om deze bijdragen te vieren, toekomstige leiders te inspireren en de genderkloof in technologie te helpen dichten.