Toen ik meer te weten kwam over de technologiebranche, probeerde ik mezelf wegwijs te maken in het programmeren. Al snel kwam ik erachter dat het zonder community moeilijk is om te weten wat de volgende stappen zijn en hoe je om hulp vraagt. Ik ging op zoek naar een community om me verder te ontwikkelen, maar daarbij had ik het gevoel dat ik niet mezelf kon zijn. 

Later ging ik een keer naar een bijeenkomst van Spacecubed. Dit evenement vond plaats in mijn kantoor, een plek waar ik me erg op mijn gemak voelde. De bijeenkomst was al begonnen toen ik binnenkwam. Ik had een felgroene jurk aan en droeg hoge hakken. De vloer in die ruimte is van beton, dus mijn hakken maakte nogal veel lawaai. Er zaten alleen maar mannen die bijna allemaal zwarte, witte of grijze kleren aan hadden. Dus toen ik met mijn felgroene jurk en het getik van mijn hakken binnenkwam, hield iedereen op met praten en keek om. Ik voelde me erg ongemakkelijk. Dat ik me zo voelde op een plek waar ik me normaal gesproken op mijn gemak voel, zette me aan het denken over dat voor anderen is. Ik wist dat andere vrouwen ook zulke ervaringen hebben, dus nam ik me voor om iets aan dit probleem te doen.

Toen ik nog jong was, kwam het niet in me op om bètavakken te kiezen en later iets met techniek en technologie te doen, omdat niemand het daar met mij over had. In die tijd bestond nog het stereotype dat bruisende, opgewekte mensen die ook nog graag praatten niks te zoeken hebben in de wereld van techniek – hoewel dat natuurlijk prima samen kan gaan. Al aan het begin van mijn carrière wist ik dat ik iets creatiefs wilde doen. Een van de dingen die me bij eventmanagement aansprak, was dat je uit het niets iets zien ontstaan.   

Toen ik evenementen organiseerde in Spacecubed, een coworkingspace in Perth (Australië), was ik heel erg nieuwsgierig naar wat iedereen zoal deed in de community. Veel leden runden een eigen bedrijf en bouwden apps of websites. Ik had zelf geen achtergrond in technologie, maar zag wel dat ik met programmeren iets nieuws kon creëren.

We hebben drie verschillende programma's. We organiseren een workshop van één dag, een programma van één week en een deeltijdprogramma van zes maanden. De eendaagse workshop is een gratis online zelfstudie die je in je eigen tempo kunt doen. De langere programma's zijn breder opgezet en gaan bijvoorbeeld over datawetenschap, JavaScript, Python, HTML, CSS en backend-/frontend-programmeren.

Onze mentoren zijn geweldig. Ze komen uit heel Australië. Ze beantwoorden bijvoorbeeld vragen via Slack. Vorig jaar klikte het heel goed tussen sommige meiden in Brisbane en een van onze mentoren, Ben. Ze zeiden: "We zijn zo blij met Ben in Perth omdat hij al onze vragen kan beantwoorden." Ze praatten over hem alsof ze elkaar in het echt hadden ontmoet terwijl hij 4000 kilometer verderop zat!

Wij vinden het belangrijk om een gemengd team van mannelijke en vrouwelijke mentoren te hebben. Het is belangrijk dat onze vrouwelijke studenten weten hoe het is om met mannen te werken, want dat is de realiteit wanneer ze onze community verlaten en een baan hebben. Bovendien leren onze mannelijke mentoren hoe het is om met vrouwen samen te werken, dus eigenlijk pakken we de branche ook vanbinnen aan.

Als je iets niet leuk vindt, betekent dat niet gelijk dat je alles niet leuk vindt. Om je plek te vinden, moet je eerst verschillende soorten skills uitproberen. Michelle, een van onze mentoren, zegt altijd: "Als je één bepaalde programmeertaal niet leuk vindt of daar niet goed in bent, wil dat niet meteen zeggen dat je niet kunt programmeren. Dat betekent alleen dat je nog niet de juiste taal voor jezelf hebt gevonden." Ze is daar zelf een goed voorbeeld van. Bij haar eerste baan werkte ze met een taal die ze verschrikkelijk vond. Nu programmeert ze alleen nog in Python en is helemaal in de wolken: "Python is geweldige taal. Daar voel ik me echt in thuis."

Belangrijker dan het verwerven van specifieke vaardigheden is de juiste mindset en dat je weet hoe je moet leren. Carrières en technologie veranderen zo snel dat de meeste functies en vaardigheden van de toekomst nog niet bestaan.

Wat ik wil bereiken, is dat mijn baan niet meer nodig is. Ik wil naar een samenleving toe waarin vrouwen niet meer tegen zulke barrières aanlopen en waarin ruimte is voor diversiteit. Sommige vrouwen krijgen te horen dat ze niet nerdy genoeg zijn en dat ze maar beter niet voor een technische carrière kunnen kiezen omdat dat geen veiligheid zou bieden. Waar ik het meest op hoop, is dat alle obstakels en misvattingen verdwijnen, dat je bijvoorbeeld een bepaald soort mens moet zijn of over een bepaald intelligentieniveau moet beschikken voor een technische opleiding of carrière.

Volg Kate op LinkedIn en Instagram of ontdek meer over haar werk op She Codes.

Women Who Master zet vrouwen in de schijnwerpers die een uitstekende bijdrage hebben geleverd aan STEM-gebieden. Het doel van de serie is om deze bijdragen te vieren, toekomstige leiders te inspireren en de genderkloof in technologie te helpen dichten.

Fotocredits: Kate Kirwin