Gdy Japnit dorastała, jej ojciec odegrał kluczową rolę w jej drodze ku STEM. Zachęcając ją do podjęcia kariery w technologii, cicho kwestionował oczekiwania kulturowe. W społeczności, w której dziewczęta rzadko były zachęcane do podejmowania kariery w STEM, pozwolił jej marzyć o rzeczach wykraczających poza tradycyjne normy dla płci.

Kiedy miałam jedenaście lat, mój ojciec pokazał mi kod źródłowy Facebooka. Tego dnia dotarły do mnie dwie rzeczy, które zmieniły moje życie. Po pierwsze, byłam zdumiona, odkrywając, że czerwone i niebieskie linie kodu mogą rozciągać się przez Ocean Spokojny i łączyć mnie z moją ciotką po drugiej stronie świata. Po drugie, zrozumiałam, że technologia to nie tylko ekrany i aplikacje; to język, który może kształtować moje pomysły.

Tak, wiele razy. Bycie jedyną dziewczyną w klubie komputerowym sprawiało, że często czułam się nie na miejscu, a bez wzoru do naśladowania, innej osoby podobnej do mnie, wątpiłam, czy naprawdę należę do świata technologii. Rzadko się odzywałam, bojąc się, że mój głos zostanie zlekceważony. Klub komputerowy powinien być morzem możliwości, ale wiele z nich było poza moim zasięgiem. Życie w Delhi oznaczało, że nie mogłam podróżować sama, a w przeciwieństwie do moich męskich rówieśników, nie mogłam łatwo uczestniczyć w nocnych hackathonach, wydarzeniach nocnych ani zawodach poza kampusem. Nieliczne wydarzenia, w których udało mi się wziąć udział, sprawiły, że czułam się jak outsiderka, bo po cichu oczekiwano, że nie sprostam.

Badałam inne dziedziny STEM, takie jak biologia. Jednak to, co zawsze mnie przyciągało, to moja miłość do budowania.

Kiedy nauczyciel zapytał ją, jakie jest jej marzenie, 14-letnia Japnit napisała: „Chcę być inżynierem oprogramowania i inspirować więcej dziewczyn do dołączenia do IT”. Dwa lata później założyła Go Girl, inicjatywę mającą na celu zapewnienie, że inne dziewczyny nie będą czuły się niewidoczne lub wykluczone, tak jak ona kiedyś.

Większość moich umiejętności technicznych zdobyłam online. Zwykle budziłam się bardzo wcześnie przed szkołą, aby oglądać samouczki i filmy. W technologii najbardziej podobała mi się otwartość wiedzy; wszystko, czego potrzebowałam, aby się uczyć, było dostępne w Internecie, a jedyne, czego naprawdę potrzebowałam, to laptop i ciekawość.

W szkole średniej często byłam jedyną dziewczyną w klubach komputerowych lub zawodach. Czasami byłam rekrutowana tylko po to, aby grupa wyglądała na bardziej „różnorodną”, co sprawiało, że zastanawiałam się, czy zasłużyłam na swoje miejsce, mimo że przeszłam wszystkie rozmowy kwalifikacyjne i wyzwania dotyczące kodowania. Wokół mnie były dostępne możliwości, ale często czułam, że nie były stworzone dla mnie.

Na studiach to uczucie się utrzymywało. Wchodząc do klas zdominowanych przez mężczyzn, nosiłam ciężar stereotypów i ciche oczekiwanie, że nie dorównam innym.

Założenie Go Girl zmieniło moje poczucie przynależności. Zamiast czekać na zaproszenie, stworzyłam przestrzeń, w której inni mogą czuć się dostrzegani, doceniani i wzmocnieni. Dziś, poprzez Go Girl, pracuję nad zmniejszeniem luk w dostępie, reprezentacji i możliwościach dla dziewcząt w STEM. Moja osobista misja przekształciła się w organizację z ponad 100 wolontariuszami, wpływającą na życia ponad 2000 młodych kobiet poprzez edukację i mentoring. Jednocześnie buduję własny start-up AI, w którym nie tylko tworzę technologię, ale także zajmuję swoje miejsce w kształtowaniu jej przyszłości.

Należysz tutaj. Nie czekaj na pozwolenie, aby zająć swoje miejsce w przestrzeni lub zabrać głos; korzystaj z możliwości, szukaj mentorów i buduj swoją własną społeczność, gdy otoczenie nie w pełni bierze Cię pod uwagę.

Dołącz do Japnit na LinkedIn i Instagram. Aby dowiedzieć się więcej o Go Girl, odwiedź stronę .

Program Women Who Master skupia się na kobietach, które wniosły wybitny wkład w dziedziny STEM. Celem serii jest uczczenie tego wkładu, zainspirowanie przyszłych liderów oraz pomoc w wyeliminowaniu problemu różnic płci w branży technologicznej.