Nie interesowałam się komputerami, ale od najmłodszych lat byłam naprawdę dobra w matematyce i naukach ścisłych. Te przedmioty przychodziły mi naturalnie. Jednym z pierwszych programów pozalekcyjnych, w których brałam udział, był program robienia rakiet. Kiedy poszłam do liceum, za radą zaufanych przyjaciół, rodzice skierowali mnie na informatykę jako przedmiot fakultatywny i wtedy po raz pierwszy zetknęłam się z programowaniem. Moi rodzice myśleli, że nawet jeśli nie zostanę inżynierem oprogramowania, przynajmniej będę mogła swobodnie rozmawiać z tego typu pracownikami.

Myślę, że byłam jedną z zaledwie dwóch dziewczyn w całej klasie – reszta uczniów to byli młodsi i starsi chłopcy, którzy programowali dla zabawy. To wszystko było dla mnie całkowicie obce, a moi rodzice nie mieli w tej dziedzinie doświadczenia, więc musiałam radzić sobie sama. Więc tak, w tym sensie było to onieśmielające. Ale podchwyciłam rzeczy i mam naprawdę dobre podstawy w proceduralnym języku programowania zwanym Turbo Pascal, który przygotował scenę pod wszystko, co miało nadejść.

[Śmiejąc się] Nie jestem pewna, czy powiedziałabym „wspierali” czy raczej „zmuszali”, ale mimo że w tamtym czasie byłam z tego powodu zła, delikatnie mówiąc, okazało się, że była to jedna z najlepszych decyzji, jakie moi rodzice kiedykolwiek dla mnie podjęli.

Nie. W trakcie mojej edukacji i kariery nigdy tak naprawdę nie miałam mentora. Musiałam być swoim własnym wsparciem i mentorem, a to nauczyło mnie, że mam moc kierowania swoją własną drogą. Byłoby miło, gdyby ktoś mógł otworzyć dla mnie drzwi lub udzielić mądrych rad zawodowych, ale taka osoba nigdy się nie pojawiła. Przez lata zrozumiałam, że zasoby, których szukamy, często leżą w nas samych.

Tak, nie tylko dlatego, że chciałam pokazać drogę innym kobietom, ale także dlatego, że chciałam pomóc kobietom zrozumieć, że w wielu przypadkach już mają to, co potrzebne, aby odnieść sukces.

Jeśli chodzi o to, jak powstała platforma, na samym początku planowałam tylko przeprowadzać wywiady z kobietami na stanowiskach kierowniczych w działach technicznych — wiceprezesami inżynierii, CTO, CISO, tego rodzaju osobami — do podcastu i publikować ich historie w nadziei, że zainspirują innych. W tym samym tygodniu, w którym ruszył podcast, skontaktował się ze mną ktoś ze znanej konferencji poświęconej kobietom w branży technologicznej. Byli oni zainteresowani moim wystąpieniem podczas lunchu w ramach konferencji. Opowiedziałam im swoją historię, wszystko się jakoś dalej potoczyło, a następnie dowiedziałam się, że zamiast tego będę wygłaszać otwierające wystąpienie na konferencji! Wtedy wszystko się rozwinęło.

Wkrótce potem opracowałam swoją pierwszą ofertę, którą był program negocjacji wynagrodzeń oparty na zasadzie równej płacy, mający na celu wyposażenie kobiet w dane i ochronę ich przed niedostatecznym wynagrodzeniem w porównaniu z mężczyznami.

Chciałabym, aby było bardziej powszechne, że ludzie rozmawiają o swoich lękach i niepewnościach związanych z odczuwaniem syndromu oszusta. Za zamkniętymi drzwiami ludzie rozmawiają o tym, jak początkowo panikowali, gdy dostali trudne lub ważne zadanie. Kiedy ludzie w branży publicznie prezentują pewność siebie, kobiety szczególnie postrzegają ich jako mających wszystko pod kontrolą i nigdy niedoświadczających podobnych lęków. A to po prostu nieprawda. Rozmawiałam o syndromie oszusta zarówno z mężczyznami, jak i kobietami. Ważne jest, aby kobiety zrozumiały, że nie tylko one czują się czasem wyobcowane.

Dołącz do Lauren na LinkedIn, i na Twitterze. Aby dowiedzieć się więcej o DevelopHer, odwiedź stronę internetową.

Program Women Who Master skupia się na kobietach, które wniosły wybitny wkład w dziedziny STEM. Celem serii jest uczczenie tego wkładu, zainspirowanie przyszłych liderów oraz pomoc w wyeliminowaniu problemu różnic płci w branży technologicznej.