Po tym, jak zaczęłam uczyć się więcej o branży technicznej, próbowałam nauczyć się kodowania. Bardzo szybko przekonałam się, że bez wspólnoty trudno jest określić, jaki jest następny krok i jak poprosić o pomoc. Próbowałam znaleźć grupę, w której mogłabym się uczyć, ale jednocześnie czułam, że w żadnej z nich nie mogę być sobą.  

Pewnego razu poszłam na spotkanie w Spacecubed. To wydarzenie miało miejsce w moim biurze, w miejscu, w którym czułam się bardzo komfortowo. Zanim tam dotarłam, spotkanie już się zaczęło. Miałam na sobie jasnozieloną sukienkę i szpilki. Podłoga, która tam się znajduje, jest z betonu, więc chodzenie po niej w szpilkach jest dość głośne. Każda osoba w pokoju była mężczyzną i prawie wszyscy byli ubrani na czarno, biało lub szaro. Więc gdy weszłam ubrana w jasnozielonej sukience i głośnych butach, cała sala się zatrzymała i odwróciła. Czułam się strasznie niekomfortowo. To, że czułam się w ten sposób w znanej mi wcześniej, bezpiecznej przestrzeni, skłoniło mnie do zastanowienia się nad tym, jak czują się inni ludzie. Postanowiłam więc rozwiązać ten problem, który z całą pewnością przydarzał się nie tylko mnie, ale też innym kobietom.

Kiedy byłam młodsza, nie brałam pod uwagę kariery związanej ze STEM, ponieważ nie było to coś, o czym ludzie ze mną rozmawiali. Wciąż istniał stereotyp, że bycie gadatliwą, wesołą osobą i zajmowanie się techniką nie idzie w parze – choć teraz wiem, że tak właśnie jest. Już na początku mojej kariery chciałam robić rzeczy kreatywne. Obserwowanie, jak coś powstaje z niczego, było tylko jedną z przyczyn, które skłoniły mnie do zajęcia się planowaniem wydarzeń.   

Kiedy prowadziłam wydarzenia w Spacecubed, przestrzeni co-workingowej w Perth, w Australii, byłam bardzo ciekawa, co robią ludzie ze społeczności. Wielu jej członków prowadziło własne firmy, tworzyło aplikacje, strony internetowe. Mimo że nie miałam doświadczenia technologicznego, zobaczyłam, że mogę użyć kodu, aby stworzyć coś nowego.

Prowadzimy trzy różne rodzaje programów. Mamy jednodniowe warsztaty, program tygodniowy i sześciomiesięczny program w niepełnym wymiarze godzin. Jednodniowe warsztaty to darmowy, samodzielny kurs online. W przypadku dłuższych programów zdobywamy więcej umiejętności, takich jak data science, JavaScript, Python, HTML, CSS, a także kodowanie backendu i frontendu.

Nasi mentorzy są niesamowici. Wszyscy pochodzą z Australii. Jedną z rzeczy, które robią, jest odpowiadanie na pytania na Slacku. W zeszłym roku kilka dziewczyn z Brisbane bardzo zżyło się z jednym z naszych mentorów, Benem. Ciągle mówiły: „Uwielbiamy Bena z Perth, bo odpowiada na wszystkie nasze pytania”. Mówiły o nim, jakby go poznały, a on znajduje się 4 tysiące kilometrów stąd!

Ważną częścią naszego sposobu działania jest mieszanka mentorów płci męskiej i żeńskiej w naszym zespole szkoleniowym. Rzeczywistość wygląda tak, że kiedy kursantki opuszczą naszą wspólnotę, większość osób, z którymi będą pracować, to będą mężczyźni, dlatego ważne jest, aby zrozumiały, jak z nimi współpracować. Nasi mentorzy również uczą się, jak pracować z kobietami, więc w ten sposób naprawiamy branżę od wewnątrz.

To, że nie spodobała ci się jedna rzecz, nie oznacza, że nie spodoba ci się wszystko. Znalezienie swojej niszy polega na wypróbowaniu wielu różnych rodzajów umiejętności. Jedna z naszych mentorek, Michelle, lubi powtarzać: „To, że nie lubisz języka kodowania lub nie jesteś w nim dobra, nie oznacza, że nie jesteś dobra w kodowaniu. Oznacza to po prostu, że nie znalazłaś odpowiedniego języka”. Ona jest tego najlepszym przykładem. Rozpoczęła swoją karierę w jednym języku i nie znosiła go. Teraz koduje tylko w Pythonie i mówi: „Kocham Pythona. To właśnie to - język, któremu chętnie poświęcam czas”.

Przekazanie właściwego sposobu myślenia i uczenia się jest ważniejsze niż nauczanie konkretnych umiejętności. Kariera i technologia zmieniają się tak szybko, że większość zawodów przyszłości jeszcze nie istnieje.

Chciałabym, żeby moja praca w ogóle nie istniała. Chcę, żeby to było społeczeństwo, w którym nie ma tych wszystkich barier dla kobiet, w którym panuje różnorodność. Słyszałam też, jak mówiono kobietom, że kariera w branży technologicznej nie jest dla nich bezpieczna albo że nie są wystarczającymi „nerdami”. Najbardziej liczę na to, że będziemy żyć w społeczeństwie, w którym nie ma tych wszystkich ograniczeń związanych z koniecznością bycia określonym typem osoby lub posiadania określonego poziomu inteligencji, aby zajmować się technologią.

Skontaktuj się z Kate na LinkedIn i Instagram lub dowiedz się więcej na temat jej działalności na She Codes.

Program Women Who Master skupia się na kobietach, które wniosły wybitny wkład w dziedziny STEM. Celem serii jest uczczenie tego wkładu, zainspirowanie przyszłych liderów oraz pomoc w wyeliminowaniu problemu różnic płci w branży technologicznej.

Zdjęcie: Kate Kirwin